I WRÓCI SIĘ PROCH DO ZIEMI, TAK JAK NIĄ BYŁ,
A DUCH POWRÓCI DO BOGA, KTÓRY GO DAŁ.
KSIĘGA KOHELETA 12, 7
BÓG TO PRZYTŁACZAJĄCA ODPOWIEDZIALNOŚĆ.
JETHRO TULL
Klamka chyba już zapadła.
Zeszłej nocy to był palec u nogi.
Śniłem, że jej paznokieć pociemniał i popękał,
a potem wygiął się jak liść.
Skóra rozwarstwiła się...
jak płatki.
Shmuel, kiedy to się skończy?
Zohar wymienia 248 części ciała.
Wiesz, jak rozpaczał Baal Shem Tov,
gdy stracił żonę?
Zapytał:
„Jak dostanę się do nieba, skoro została mnie tylko połowa?”.
W końcu ożenił się ponownie.
A gdy stracił drugą żonę,
miłość swojego życia,
powiedział:
„W porządku”.
Boję się o nią, Rebe.
Zajmij się dziećmi.
- Zadbaj o siebie. - Zawsze zaczyna się w nocy.
Czasem to gnijąca skóra, a czasem kupka popiołów.
Powiedz, Rebe, jak wróci do ziemi?
Może lepiej o tym nie myśl.
Sąsiedzi cię widzieli?
Nie.
Potrzebujesz pomocy, Shmuelie.
- Porozmawiaj z rebem. - Już rozmawiałem.
Masz dwóch chłopców.
Wiem.
Nie wiem jak, ale musisz przez to przejść.
Zostaw płaszcz na stole. Zszyję go.
Minęło już 30 dni.
Najwyższa pora.
Musisz go zreperować.
Mogę w czymś pomóc?
Proszę wybaczyć, ale nie obsługujemy pańskiego rodzaju.
Przepraszam.
Źle to zabrzmiało.
Nie jesteśmy przygotowani na...
Może przejdźmy na ekspozycję.
Moja żona zmarła.
Bardzo mi przykro.
Muszę się czegoś dowiedzieć.
Nasze usługi pogrzebowe nie są zbyt otwarte w tej materii.
Te kwestie są szczególnie...
Niekoszerne?
Jak jej ciało rozłoży się w ziemi?
To zależy.
Nasi niezrównani specjaliści
gwarantują nieskazitelny i malowniczy widok.
Później nie kontrolujemy sytuacji.
Stal nierdzewna.
Odkrycie w chromu pod koniec XVIII wieku
w rosyjskich górach
doprowadziło do opracowania stopu znanego jako stal nierdzewna.
A co z drewnem?
Drewniane trumny to naturalny i przyjazny środowisku wybór.
- Sosna? - Nie jest najpopularniejsza.
Jak długo rozpada się taka trumna?
Okej.
Nie wiem, o co panu chodzi, ale czuję, że nie będzie sprzedaży.
Zgadza się?
- Nie będzie. - W porządku.
Jest tak. Zwłoki się rozkładają.
A te w hermetycznie zamkniętych pojemnikach?
Czasem nawet eksplodują.
O tak.
Gaz nie ma którędy uciec...
Proszę. Ciało w sosnowej skrzyni.
- Jak się rozłoży? - Zdradzę ci sekret, przystojniaku.
Jestem tylko sprzedawcą trumien.
A nie pieprzonym naukowcem.
KOLEGIUM DWULETNIE
W czym mogę pomóc?
Proszę pana?
Witam.
Chyba muszę...
Mogę rozmawiać z mężczyzną?
Akurat się skończyli.
Rozumiem.
Może...
Proszę.
POTRZEBUJĘ NAUKOWCA
- To. - „Naukowca”.
A kto nie potrzebuje?
Jakiego rodzaju...
JAKIEGO RODZAJU?
NIE MOGĘ POWIEDZIEĆ
Nie może pan powiedzieć?
Wie pan, ale nie może powiedzieć?
Proszę.
Może mi pan powiedzieć. Astronoma?
Fizyka? Geologa? Ornitologa?
Przepraszam.
W porządku.
Proszę pójść ze mną.
Organizmy żywią się organizmami żywiącymi się organizmami,
przenosząc energię w dół łańcucha.
Ekosystemy...
Ekosystemy wyewoluowały, by po prostu...
By odżywiać nowe życie.
Ale niektóre z tych systemów
są cholernie niewydajne.
Gdy energia się przesuwa, nie zostaje jej dość,
by utrzymać wyższe poziomy troficzne.
Tropiczne?
- Nie dziś, Stanley. - Tropiczne.
Tropiczne?
Czemu tropiczne?
Troficzne.
Troficzne. Takie.
POZIOMY TROPICZNE
Niech to szlag. Sukinsyn.
POZIOMY TROFICZNE
Czy teraz wszyscy rozumieją?
Troficzne.
Na czym skończyłem? Okej. Jesteśmy jak dziurawe wiadro.
Jezu Chryste. Wszyscy jesteśmy dziurawymi wiadrami.
Lody spadają nam na ziemię,
okruszki gubią się w brodzie.
Wysoce niewydajne ekosystemy.
Eko.
Ekosystemy.
Co wy na to?
W czym mogę pomóc?
Jest pan naukowcem?
- Nauczycielem przedmiotów ścisłych. - Mam pytania.
Nie wiem, czy będę potrafił pomóc, rabbi.
- Nie jestem rabbim. - Zaraz mam zebranie kadry.
Mam w głowie złe myśli.
Chodzi o to...
Moja żona.
Zmarła.
- Bardzo mi przykro. - Mam różne wizje...
- One mnie... - Ciężki okres?
Bardzo ciężki.
- Nie wiem, jak mógłbym... - Wczoraj jej palec u nogi.
- Paznokieć popękał. - Może trzeba podologa?
Bardzo mi przykro, rabbi.
- Nie jestem rabbim. - Muszę sprawdzić prace...
Życzę ci szczęścia, przyjacielu.
Zgrzeszyłem, przychodząc tu!
Właśnie zgrzeszyłem.
Cały dzień grzeszę.
Nie jestem pewien, czy pan to rozumie, doktorze.
Nie jestem doktorem. „Profesorze” wystarczy.
Profesorze, proszę.
- Nie wiem, o co pan pyta. - Boję się o nią.
Że jej dusza cierpi, dopóki nie powróci do ziemi.
Co stanie się z jej ciałem?
Sender!
- Cześć. - Cześć.
Mordechai powiedział Motelowi, że Mendel z tobą rozmawiał.
Tak?
Mówiłeś, że twój ojciec mówił, że nasz ojciec jest dybukiem.
Nieprawda. Mówiłem, że was ojciec połknął dybuka.
Czemu tak mówisz?
- Widzieliście ostatnio ojca? - Tak, a co?
Wiecie, co to dybuk?
Coś podobnego do ducha?
- Chyba połknął dybuka. - Nie da się go połknąć.
Każdy wie, że wchodzi i wychodzi przez duży palec lewej stopy.
Wal się, Moishe. Skąd to wiesz?
- Kaseta o dybuku. - Kaseta?
Kaseta o dybuku. Nie pamiętasz?
W zeszłym roku przyłapali Fivela z kasetą?
- Co na niej jest? - Wszystko o dybuku.
Jest. To ta.
ZASTOSOWANIA TAFONOMII
Zobaczmy...
- Tak. To. - Świnie?
Tego szukałeś. Świnie.
Wykorzystują świnie,
bo najbardziej przypominają ludzi,
jeśli chodzi o tłuszcz, owłosienie
i smakowitość dla insektów.
Kto nie lubi bekonu?
Prosiaczek Percy
został zgnieciony przez matkę,
więc przekazano go nauce.
Zobaczmy.
Etap świeży.
Ciało zaczyna degradować bardzo wcześnie, umierają komórki.
Tkanki rozpadają się, a bakterie znajdujące się w ciele
zaczynają trawić je od środka.
Z zewnątrz jeszcze niewiele widać.
Poza livor mortis, odpływem krwi pod wpływem grawitacji
i rigor mortis, czyli artretyzmem umarlaków.
Substancje chemiczne w organizmie zaczynają przyciągać insekty
i osiedlają się larwy.
Jeśli oczy zostały otwarte, wysychają
i zamieniają kolor.
Czernieją.
Wzdęcie. Ciało zaczyna się wzdymać
i puchnąć, robi się krwawo.
Ciało wydziela mnóstwo gazów i płynów,
gdy do gry wchodzą bakterie.
Nikt już nie puszcza gazów, więc nie mają jak się wydostać.
Larwy żyją teraz pod skórą,
mnóstwo okropnych, pełzających stworzeń,
które powodują jeszcze większy obrzęk.
Następuje osuwanie skóry. Obrzydliwe.
Włosy wypadają, uwidaczniają się żyły, co nazywa się „marmurkowaniem”.
I teraz robi się ciekawie. Aktywny rozkład.
Zewnętrzna powłoka ciała,
skóra, mięśnie i tkanki miękkie,
otwierają się.
Ciało flaczeje jak pęknięty balon.
Zwłoki gniją.
„Wiją”?
Nie, gniją. Chociaż to całkiem zabawne.
Gniją. Oczyszczają się.
Jeśli w pobliżu są mięsożercy,
mają używanie.
Jedzą całe to gówno.
Zaawansowany rozkład.
Z ciała pozostają małe skrawki skóry i grudki chrząstek oraz kości.
Końcowy etap to mumifikacja,
gdzie wszystkie szczątki zostają wysuszone.
Proszę bardzo.
Ile czasu to zabiera?
Tu jest napisane...
Bla, bla, bla.
Różne czynniki mogą wpłynąć...
Kto wie? Jeśli chodzi o twoją żonę.
Jak mogę się dowiedzieć?
Można pochować świnię.
Ale nie wydaje mi się, żeby to był...
Tak.
Dziękuję za poświęcenie mi czasu.
Nie ma sprawy.
Dziękuję.
Wszystko jest w porządku.
Wszystko będzie dobrze.
Ekosystem.
- To nazwa rozdziału, Stanley. - Pochowałem świnię.
- Co? - Pochowałem świnię.
Mamy tutaj konsultacje.
Martwą świnię.
- Okej. - Mam sobie pójść?
- Nie. Shmell, tak? - Kazałeś mi pochować świnię,
więc to zrobiłem.
Próbuję przeprowadzić konsultację ze Stanleyem.
Co zrobiłeś?
Kazałeś mi pochować świnię.
Kazałem ci...
Chwila. Nie. Posłuchaj. Wyjdź stąd.
Wynoś się natychmiast.
Nie ty, Stanley.
- Ty. - Rozdział 11?
To martwa świnia, Stanley. Idź już.
Usiądź.
Wciskasz mi kit.
Nie mówiłem, żebyś...
Co teraz?
- Co? - Co teraz robimy?
My nic nie robimy.
- Kazałeś mi ją pochować. - Nie kazałem. Przestań.
Słuchaj. Muszę...
Muszę...
Gdzie to zrobiłeś?
Nikt nie wie, gdzie...
- Słucham? - Nikt nie wie, gdzie jestem.
Użyłem całej świni, tak jak w książce.
Mogłem zostawić liścik.
Jezu.
Tutaj.
Tutaj?
Tak.
- Pochowałeś tu świnię? - Martwą świnię.
To jest pokręcone.
Pod każdym względem.
Po prostu...
Przyniosłeś łopatę?
Jezu Chryste.
Nie wiem, czego się spodziewałem.
Po pierwsze, nie popieram tego. Po drugie, skąd ją wziąłeś?
- Szechuan Heaven. - Przy drodze 87?
- W Suffern. - Robią dobre pierożki.
Shmell, źle to zrobiłeś.
Nie będziesz mógł tego porównać.
- Źle zrobiłem? - Z całym szacunkiem...
Z całym szacunkiem do twojej żony, na pewno była większa niż...
Jak umarła?
Rak.
Ile czasu minęło od śmierci do pochówku?
Trzynaście godzin.
Nie obijacie się, co?
To nie jest właściwe.
Jeśli chciałbyś zrobić to odpowiednio,
potrzebowałbyś niewypatroszonej, niedawno zmarłej świni,
pełnej bakterii i krwi.
Pewnie nie zakopali jej bezpośrednio w ziemi?
- Nie. - W całunie.
- Tylko w całunie? - W trumnie.
Czy to był cadillac?
- Co to znaczy? - Czy...
- miała w środku aksamit? - Nie robimy takich rzeczy.
Sosnowa trumna trzema małymi otworami w dnie.
- Otwory w dnie? - Żeby mogła dotknąć ziemi.
By zamienić się w proch?
Gdybyś przyprowadził świnię podobną do swojej żony, bez urazy,
i pochował ją po żydowsku,
bez urazy,
to pewnie coś by z tego wyszło.
Ale to jest obraza nauki.
To było...
Przykro mi z powodu twojej żony.
Gdy odszedł twój ojciec,
musiałam zająć się jego garderobą,
każdą rzeczą po kolei.
Jego bekiesza i sztrajmł.
Te rzeczy oddałam tobie.
A potem mnóstwo codziennych rzeczy.
Jego buty,
skarpetki z dziurami.
Taki drobiazg, prawda?
Może powinieneś zacząć od jej ubrań.
Rivkah.
Noam?
Tak?
Myślisz, że tata połknął dybuka?
Nie wiem.
Jakiego dybuka miałby połknąć?
Mameh.
- To nie... - Widziałem, jak przymierzał jej ubrania.
Potrzebujemy tej kasety.
O dybuku.
Jeśli reb Goshen ją zabrał,
musi być w pokoju za jego gabinetem.
Mam nadzieję, że tata nie połknął dybuka.
Nie zostaje wydalone.
Pieprzony Stanley.
Pieprzyć go.
Co, kurwa?
O kurwa, Shmell.
Cholera.
Kim ty jesteś?
Idź stąd.
I zabierz swoją świnię. Idź stąd, gościu.
Poważnie? Właścicielka.
Zamknij się.
Kurwa. Świnia.
Skąd ją wziąłeś?
Nie.
„Panie władzo, nic nie wiedziałem”.
Ta świnia pewnie ma dom.
Może należy do małej dziewczynki z farmy...
Heidi tęskni za swoją świnią.
Czy ktoś cię widział?
- Nie sądzę. - Posłuchaj.
Jestem profesorem, a ty rabbim.
Myślę, że przekroczyłeś granicę
- w relacji profesor-rabbi. - Nie jestem rabbim.
- Nie... - Jestem sh'liah tzibbur.
- Nie wiem, co to znaczy. - Kantor.
- Mam to gdzieś. - Jestem Żydem, Albercie.
- Bez jaj. - Po prostu nie mogę.
Czego nie możesz?
Ukradłem świnię.
Więc ty powinieneś ją zabić.
Co?
- Musisz zabić świnię. - Nie chcę tego słuchać.
Powiem ci, co zrobimy.
Podniesiemy świnię, zaniesiemy ją
do twojego żydowskiego wozu i odwieziemy do domu.
I nigdy więcej nie będziemy o tym rozmawiać. Ani o niczym innym.
Ale ja...
Zabicie świni nie wróci życia twojej żonie.
Wiem o tym.
Może przyniesiesz jej mleka?
Tam jest minilodówka.
W mojej kuchni.
Jak się masz?
Jak ci na imię?
Chcesz mleka? Idź się napić.
Dobra świnka.
Jezu.
Jezu Chryste.
Nie możesz poderżnąć jej gardła.
- Czemu? - Twojej żonie też nikt nie poderżnął.
- Ty tu jesteś naukowcem. - Tak, jestem.
O, stary.
O kurwa.
Dziękuję ci za to wszystko.
Zawsze mówię swoim uczniom,
by nie działali pod wpływem emocji.
Czasem trzeba zachować zimną krew.
Myśleć trzeźwo.
Cholera.
Kontroluj swoją świnię.
Shmell! Właścicielka!
Cicho. Możesz mi pomóc?
Nie...
Nie odbieraj!
Kurwa.
- Mówiłem, żebyś nie... - Halo?
Mieszkanie Alberta.
Nie jestem Albertem.
Proszę chwilę zaczekać.
Sukinsyn.
O kurwa!
Tak będzie dobrze?
Po tym już nic nie będzie dobrze.
Z takim tempem będziemy tu do południa.
Mógłbyś pomóc.
Udusiłem dziś świnię.
Chyba dość się przysłużyłem.
Pieprzyć to.
To nie jest zbyt wydajne.
Robimy tak, bo gdy tracimy ukochaną osobę,
cały świat staje na głowie.
Wszystko powinno być trudniejsze.
Łopata to takie zwyczajne narzędzie, ale pochówek ukochanej osoby
nie jest zwyczajną czynnością.
Chyba tutaj to nie obowiązuje.
Nie powinniśmy już nic sobie utrudniać.
- Świnia ma imię? - Nie.
Powinniśmy ją nazwać.
Chociaż tyle jesteśmy jej winni.
Harold.
- Co teraz? - Czekamy.
Kiedy zmarła twoja żona?
Sześć tygodni i dwa dni temu.
Więc cztery.
Czekamy cztery tygodnie.
Dobra, okrągła liczba.
Shmuelie.
Shmelke.
Wiem, że byłeś w lesie
ciemną nocą. Byłeś zagubiony.
Ale opłakujesz ją jak rodziców.
Jej cierpienie.
Co Talmud mówi o cierpieniu?
Kiedy się zakończy?
Narodziny.
Czy są łatwe?
Wyrwanie z łona?
To bolesne...
nie bez powodu.
Czemu śmierć miałaby się różnić?
To dwie pary drzwi.
Jednymi wchodzisz, drugimi wychodzisz.
Może czasem uderzysz się przy wyjściu.
Ale jeśli będziesz zerkał za drzwi,
oszalejesz.
Cześć, Albert. To wciąż ja.
Sekretarka znów mnie odcięła.
Nie odzywasz się. Mam nadzieję, że wszystko dobrze.
Jest taka chasydzka bajka o rebie Lazerze z Czortkowa.
Miał żonę. To naprawdę zabawne.
Pewnego dnia wrócił do domu i...
Tak. Tłuste palce. Od tuńczyka.
- Nie przewróciłeś tego? - Oczywiście, że nie.
- Czemu miałbym to robić? - Albert?
O cholera, Shmell.
Nie może pan tu przebywać. To pokój nauczycielski.
Jestem sh'liah tzibbur.
Gdzie byłeś? Zostawiałem wiadomości.
- Albert. - Mogę tylko...
Daj mi chwilę, Judy.
To mój duchowy przewodnik.
Nie możesz tu być.
To zacznij odbierać telefon.
A ty może...
Nie wiem, jak do tego doszło.
Jestem profesorem. Akademikiem.
To co najmniej nienaukowe. Co gorsza, nieetyczne. To skaza.
Skaza na akademii.
Nie da się opisać, co zrobiliśmy.
To była dzika, emocjonująca noc.
Pierwotna, pełna szaleństw.
Co z moją żoną?
Ciszej.
Nie powinniśmy się więcej widywać.
To nie byłoby rozsądne.
W takim razie...
to chyba koniec.
Znów zgrzeszyłem.
Skalałem imię żony.
Boże, wybacz mi.
A ty dopomogłeś mi w grzechu.
Jestem sh'liah tzibbur.
- Dalej nie wiem, co to znaczy. - Osoba śpiewająca
- w synagodze. - Jak kantor?
W lesie przy autostradzie 109 zakopane są miesięczne zwłoki świni.
Zamordowaliśmy to zwierzę.
Jeśli dziś go nie odkopiemy,
popełnimy kolejny ciężki grzech.
A świnia została zabita bez powodu.
- Po nic. - Shmell. Zmusiłeś mnie.
Ty ją nazwałeś. Humbert?
- Mamy krew na rękach. - Harold. Ja mam błoto na dywanie.
Ha-Szem, przebacz nam.
Co zyskaliśmy?
Kolejną martwą świnię, nie zjedzoną nawet przez gojów?
Jak mówią, ciekawość...
- Ciekawość zabiła kota. - Słucham?
Ciekawość zabiła kota.
Kota?
Nie. Zabiła świnię.
Zgadza się.
Tak było.
O rany.
- Nie widzę prochów. - To chyba eufemizm.
To tylko świnia.
- Tak. - Zawinięta w koc.
Gdybym miał zgadywać, to chyba etap wzdęcia.
Twoja żona jest w bardziej zaawansowanym stadium.
Ta świnia chyba jest święta.
Pomyśl, że to kapsuła czasu w trumnie.
Że Harold to twoja żona cztery tygodnie wcześniej.
Wiele może wydarzyć się przez ten czas.
- Co teraz? - Teraz?
- Czekamy kolejny miesiąc. - Miesiąc?
A co pomiędzy?
Spróbuj tyle nie dzwonić.
- Naftali, odłóż tę książkę. - Ale...
Odłóż książkę. Nie po to tu jesteśmy.
Ale spójrz na to.
Bracia Hardy.
SKARB Z WIEŻY
To martwiące.
Nie tylko Bracia Hardy, ale to, że Noam i Naftali
zakradają się,
jakby sami byli chasydzkimi braćmi Hardy.
Nie czytałem tej książki.
Frank i Joe zawsze coś kombinują.
A ich metody?
Dobrze, że ich przyłapałem.
Wyobrażasz sobie, co jeszcze mogli zobaczyć?
DYBUK
Rivce by się to nie spodobało.
Kiedy powrócisz do obowiązków kantora?
Reb Plotkin śpiewa jak koza.
- Rozmawiałeś z rebem? - Tak.
W porządku.
A co z chłopcami?
Sam się z nimi uporam.
To wszystko?
Shmuel...
zaszyj płaszcz.
Dokąd idziemy?
Chcę wam coś pokazać.
Nie wiem czemu,
ale wyczuwam tu
waszą matkę.
Zawsze mówiła o oceanie, pamiętacie?
Chciałbym,
żebyście z nią porozmawiali.
Ja przychodziłem tu, by z nią rozmawiać.
Chcę, żebyście czuli, że także możecie.
Co byście jej powiedzieli?
Porozmawiajcie z mamą.
To nie jest żydowskie.
Nie.
Ale jest ludzkie.
Jestem waszym ojcem
i każę wam z nią porozmawiać.
Powiedzcie, że ją kochacie.
Tateh, przerażasz nas.
To wasza matka.
- Nie kochacie jej? - Mama nie żyje.
Okażcie jej szacunek.
Powiedzcie, że ją kochacie.
Powiedzcie to.
No mówcie!
Kochamy ją.
- Głośniej. - Kochamy cię.
- Głośniej! - Kochamy cię!
Noam?
Noam!
Kocham cię.
Bardzo dobrze.
Ja też cię kocham, Rivie.
Jestem tu.
Przepraszam.
Chcemy usłyszeć twój głos, Shmuel.
- Chcesz kugel? - Nie.
Masz gości.
Co tu robisz?
Wiem, że to wcześnie.
Że to trochę za szybko.
Shmuel...
Lia mnie poprosiła.
Avi zna wdowę z Monsey.
- Mameh... - Shmuel.
To dla ciebie i chłopców.
Czy to takie straszne, że mógłbyś mieć więcej dzieci?
Naftali?
Gotowy?
Nie ma złych duchów.
Jedynie dusze ludzi, którzy odeszli zbyt szybko
do wieczności.
Nie do wieczności.
Dusze zmarłych powracają do tego świata
i błąkają się, dopóki nie doznają oczyszczenia.
Czasem zbłąkana dusza
wnika do ciała człowieka,
którego niegdyś kochała.
To dybuk.
- Dybuk. - Dybuk.
Dybuk?
Cmentarz.
Myślisz, że tam Tateh chodzi w nocy?
Chodź, mój narzeczony, będę nosić obie nasze dusze
jak nienarodzone dzieci.
Co ty na to?
Moim zdaniem aktywny rozkład.
Dreck!
Co?
- Co to znaczy? - To świnia, Albercie. Świnia!
Mogliśmy ją równie dobrze wziąć z Szechuan Heaven!
Chyba nikt by tego nie zamówił.
Musisz coś zrozumieć.
Gnicie odbywa się też w środku.
Działa tam całodobowy bufet dla bakterii.
Ten żuk też chyba jest głodny.
Musiałbyś ją rozbebeszyć,
żeby mieć pewność, ale...
Hej. Shmell.
Nie strasz mnie.
- Już zaczynało być normalnie. - Wiesz, co to znaczy?
- Zaczekamy jeszcze trochę. - Wiesz, co to znaczy?
Nie wiem, co to znaczy.
Możesz mi pomóc?
Możesz...
Dobra. Powiedz mi coś.
Czego szukasz? O co tu chodzi?
Nie wiem.
- Co? - Nie wiem!
Dobra? Nie wiem.
Z początku myślałem, że ta strata będzie nie do zniesienia.
Że to zbyt wiele.
Może chciałem, żeby była tu ze mną
najdłużej, jak tylko się da.
Ale teraz...
Chcę, żeby odeszła!
Zniknęła!
- W porządku. - Wiesz co?
Pewna część duszy
nazywa się neszama.
Pozostaje
ze szczątkami
tak długo, jak pozostają one.
Dopóki tu pozostaje,
jest...
Jest udręczona.
Torturowana.
Chcę, żeby odeszła.
Żeby była wolna.
Kurwa.
W mordę.
Nie sądzę, żeby to...
To może...
Okej.
Dobra.
Proszę bardzo.
Okej.
Shmell,
musisz przynieść mi trochę ziemi
z jej grobu.
- Ziemi? - Tak.
- Skąd? - Z grobu twojej żony.
Ziemi?
- Tyle. - Z grobu?
Z grobu twojej żony.
To nie jest dozwolone.
Nie chcę cię naciskać.
Shmuelie?
Witaj, Rivie.
Przepraszam.
Dziękuję.
Sprawdzimy pH próbek ziemi.
Co to znaczy?
Może uda się dowieść, że twoja żona ma przewagę nad Haroldem.
Jeśli jej ziemia wygra, możemy bezpiecznie założyć,
że korzysta z szybszego rozkładu.
Jest bliżej, jeśli chodzi o Boga, czy kogokolwiek.
Jeśli dodamy do ziemi sodę i wodę, a jest przaśna...
Kwaśna. To się spieni. Wygrywa ta, która spieni się bardziej.
Czy to naukowe?
O tak. Bardzo.
Podaj żonę.
A teraz Harolda.
Zastanawiam się, czy dobrze to przygotowałem...
Po prostu to zrób.
Okej. Woda.
Trochę więcej wody.
Soda.
Dobra.
Więcej.
Wygląda na to,
- że są zbliżone... - Nie wciskaj mi kitu.
Przykro mi.
- Wiesz, co to znaczy? - Myślałem, że to pomoże.
- To znaczy, że Harold jest dalej. - Nie...
Ciężko to stwierdzić.
Wcale nie. Harold jest dalej.
Wiesz co? Pieprzyć to.
To przybliżenie.
Przybliżenie? To nauka.
Nie, mamy zbyt wiele czynników.
- Czynników? - Tak.
Dzień i godzina śmierci, pogoda.
- Książka jasno mówi... - Książka pokazuje etapy.
Nie określa czasu.
A świnia z książki
nie była zakopana w ziemi.
Każde ciało jest inne.
Jeśli chcesz wiedzieć, jak rozkłada się konkretne ciało,
to sprawa między nim a ziemią.
W innym przypadku
to tylko przybliżenie.
Więc dlaczego robisz to wszystko?
Nie zadałem sobie tego pytania.
Tylko tyle może zaoferować nauka?
- Nic! - To nie jest nic.
- Okłamywałeś mnie. - Nie kłamałem.
Nie wiem, co to znaczy.
„Nie sikaj mi na plecy i nie mów, że pada deszcz”.
Dybuku.
Wyjdź.
Natychmiast.
Dybuku.
Mameh?
Mameh...
wyjdź.
Natychmiast.
Wynoś się.
Wyjdź z dużego palca lewej stopy Tateh.
Kochamy cię.
Kochamy cię, Mameh.
Dybuku.
Dybuku Mameh.
A teraz zadmij w szofar.
Nie.
Czy to było nagłe?
Nie spodziewałam się.
Przykro mi.
Słyszałam, że jesteś sh'liah tzibbur.
Tak.
- Pewnie masz piękny głos. - Nie w tej chwili.
A twój mąż?
Jego rodzina prowadziła sklep.
W Kollel.
Pracowałam w tym sklepie.
Jestem dobrą kucharką.
Nie poprawia się, wiesz?
Jest inaczej, ale nie lepiej.
Jest farfoylt.
Słucham?
Masz dzieci?
Tak.
Dwójkę. Noama i Naftaliego.
- Jak sobie radzą? - Nie...
Też przechodzą żałobę.
Ale są silni.
Silniejsi od nas.
Ty masz dzieci?
Nie.
Lemoniada.
Nie musisz tu teraz być.
Przepraszam.
To nic złego, że nadal kochasz swoją żonę.
Dzień dobry.
- Tak? - Szukam Shmella Rothenbluma.
- Czemu? - To mój przyjaciel.
Biznesowy.
- Sprzedaję ubezpieczenia. - Jesteś Żydem?
Tak. Bardzo.
Jestem bardzo żydowski.
Nie ma go w tej chwili.
Proszę wrócić później.
Mogę zaczekać.
Przyszedł twój przyjaciel.
Ubezpieczyciel.
Nie możesz tu przychodzić.
- Wiem. - Nie możesz.
Wiem. Wybacz.
Rodzina to wszystko, co mam.
- Wiem. - Na tym świecie.
Przepraszam.
Może jeszcze wdowę z Monsey.
- Z Monsey? - Ostatnia deska ratunku.
Tak. Shmell...
- Zagrażasz temu. - Bardzo mi przykro.
Spójrz na to.
CZYTANIE ZE ZWŁOK W KNOXVILLE, W STANIE TEXAS
To farma w Tennessee. W Knoxville.
- Co z nią? - To ferma zwłok. Pojedziemy tam.
Pooglądamy zwłoki i znajdziemy odpowiedzi.
- Czym jest ferma zwłok? - Dokładnie tym.
Sadzą ciała. Zwłoki.
Zakopują je w ziemi.
Wieszają na drzewach.
- I patrzą, jak rosną? - Nie, patrzą, jak gniją.
- Świnie? - Nie, ludzie.
- To farkakte. - Nie to, medycyna sądowa.
To placówka badawcza antropologii medycyny sądowej.
- Nie wiem, co to znaczy. - To oficjalne.
- Pierwsza taka placówka. - Przechodzą żałobę?
Nie. Są naukowcami.
Czasami umierający ludzie przekazują swoje ciało nauce.
Niektórzy trafiają tam po przestępstwach.
Kto to zrobił? Gdzie? Czym?
Pułkownik Musztarda w kuchni i te sprawy.
Gdzie to się stało, jak i kiedy?
- Kiedy? - Musztarda?
Tak. Jak długo zwłoki...
gniją.
W Knoxville.
Powiedziałem twojej matce, że jestem ubezpieczycielem.
Kim był ten człowiek?
To przyjaciel.
Dokąd się wybierasz?
Nie mogę wam powiedzieć.
Musicie mi zaufać.
Proszę was o błogosławieństwo.
Czy to ci pomoże?
Sądzę, że tak.
Taką mam nadzieję.
Masz nasze błogosławieństwo.
Dybuku.
Zrobimy to dla twojej żony. Okej?
Zrobimy to dla niej.
Rivkah.
Co?
Nazywa się Rivkah.
Rivkah?
Dziękuję.
Dziękuję ci, Shmell.
Shmuel.
Shmuel?
Dziękuję.
Umówiliśmy się, prawda?
Nie, ale zostawiłem wiele wiadomości.
- Tak. Witam. - Witam.
- Jak się pani miewa? - Dobrze.
To dobrze.
- A pan? - Dobrze.
Obaj.
Przyjechaliśmy porozmawiać z doktorem Worthenheimerem.
- „Heimerem”. - Heimerem.
To mój kolega.
Po fachu.
Doktor Worthenheimer nie żyje.
- Nie żyje? - Tak.
To magazyn sprzed kilku lat.
Może Carol z wami porozmawia.
Świetnie. Dziękuję.
- Witam. - Witam.
W czym mogę wam pomóc?
Witaj, Carol.
Przykro mi z powodu śmierci doktora Worthenheimera.
To było bardzo niefortunne.
Czy on...
się ofiarował?
- Tak. - Cały on.
Czy mógłbym złożyć wyrazy szacunku?
Tu jest Walter.
Mogę?
Hej, staruszku.
Dobrze ci poszło.
Harold pozdrawia.
Czy pański przyjaciel też znał doktora Worthenheimera?
Mój przyjaciel? To... kolega po fachu.
Nie. Nie znał go.
Niestety.
Zawsze miał dobre kości.
Mój kolega i ja zajmujemy się fascynującym tematem
zróżnicowania tafonomicznego
i pilnie potrzebujemy konsultacji.
Mamy kobietę po czterdziestce,
która odeszła.
Rak.
Odeszła przedwcześnie, nie była balsamowana.
Pochowana w sosnowej trumnie.
Pod spodem wydrążono trzy otwory
zgodnie z ortodoksyjnym prawem.
Pochowana na głębokości 1,8 metra, standardowo, w czerwcu.
W Hudson Valley.
Jakieś pytania?
Jak ciało może teraz wyglądać?
Skąd przyjechaliście?
Cholera!
To nie było właściwe.
Wiem. Wybacz.
Przejechaliśmy taki kawał drogi.
To było nieprofesjonalne. Wybacz.
- Nie powinienem cię zabierać. - Nie. Jesteś naukowcem.
Ona też.
Powinniście się rozumieć.
Należy ci się szacunek!
- Shmuel. - Nawet nie zaczynaj.
- Posłuchaj... - Kurwa!
Posłuchaj.
Jestem nauczycielem.
Prowadzę zajęcia w dwuletnim kolegium. Nic nie mów, bo...
- Kurwa! - Bo to prawda.
Dobra. Tak, do kurwy nędzy. Kurwa mać.
Jestem rozwiedziony. W średnim wieku.
Ale zaakceptowałem swoje ograniczenia.
Przejechaliśmy 1200 kilometrów.
Mamy do przejechania drugie tyle.
Wybacz mi Albercie, ale zobaczymy tę pieprzoną farmę.
ANTROPOLOGICZNA PLACÓWKA BADAWCZA
- Wysoko. - Prawda.
Po prostu...
Idź pierwszy.
Proszę.
Zaczekaj.
Raz, dwa, trzy.
Co się dzieje?
Musimy iść.
Shmuel, zejdź.
Chyba se jaja robicie.
OCHRONA
- Zejdź. - Dobry wieczór.
- Tak jest. - Co tu się, kurwa, odwala, jeśli łaska?
To nie to, na co wygląda.
- Nie wiem na co to, kurwa, wygląda. - Zapewniam pana,
- że istnieje powód... - Nie jestem żadnym panem.
Oczywiście.
Teraz widzę. Przepraszam.
Coś mu się stało?
Nie, chyba się modli.
Zdenerwował się.
To nie...
Jesteśmy porządnymi ludźmi.
Nie mieliśmy złych intencji.
To akt żalu. Żałoba.
- Żałoba? - Wychodzenie z niej.
- Wychodzenie? - Tak.
- Jego żona zmarła. - Jest na farmie?
Nie, miał koszmary.
- Koszmary. - Tak.
Z martwą żoną i jej palcem.
Utkwiło mu to w głowie.
Jeśli zobaczy prawdziwe, rozkładające się zwłoki,
to może przyniesie mu to...
Może jego koszmary się skończą.
Strasznie to popieprzone.
To prawda.
Możesz przestać, Shmuel.
Jak zmarła?
Jego żona.
Zmarła na raka.
Pieprzony rak.
To okropna choroba.
Zabrał moją mamę, męża i najmłodszego, Duvela.
To...
To straszne.
- Pieprzony rak. - Pieprzony rak.
O to właśnie chodzi.
Jest w złym stanie i próbowałem mu pomóc.
Chciałem pomóc przyjacielowi.
Przebyliśmy długą drogę.
Nie mogę was tam wpuścić.
Absolutnie, to byłby błąd.
Ale jeśli uda się wam wspiąć,
mogę przymknąć oko.
- Dziękuję. - Jak ma na imię twój przyjaciel?
Shmell... Shmuel.
Jezus się kocha, Shmellu Shmuelu.
Nie wiem, jakie ukojenie mogą przynieść te ciała.
To bezbożne miejsce.
Niektórzy znikają w kilka tygodni.
Zapadają się w ziemię.
- Tygodni? - Tak.
To chyba przez ten cholerny upał.
Ale ci zakopani w płytkich grobach
nie wytrzymują wiele dłużej.
Dziękujemy.
Nie wiem, jak się pani nazywa.
- Stella. - Stella.
- „Stella by Starlight”. - Zgadza się.
Dziękuję.
Niech ukoi jej duszę.
Shmell Shmuel.
- Shmell Shmuel. - Tak, stary.
Były piękne.
Co?
Ciała.
- Widziałeś? - Przez chwilę.
Przykro mi, że ty nie.
Przynajmniej spróbowaliśmy.
One...
wtapiały się w ziemię.
Powracały do niej.
Bardzo...
efektywny ekosystem.
To prawda.
Ale czemu ona służy?
Jakiemu końcowi?
Myślisz o duszach.
Ja nic o nich nie wiem.
Ale myślę,
że najszlachetniejszy koniec to taki,
gdy ziemskie powłoki
stają się nawozem.
Wydajnym nawozem.
Idzie zima.
Tak.
Ziemia zamarznie.
To prawda.
To może ją zatrzymać.
Tutaj.
Jestem tu.
Tu będzie dobrze.
To dobra ziemia.
Nie chcesz...
Wiesz, gdzie mnie szukać.
Załatwię ci wejściówkę.
Dzięki, Albert.
Nie...
Nie ma sprawy.
I wiesz...
PAMIĘCI LINDY SNYDER
Tłumaczenie napisów: Inez Girek